Life is like a fairytale...

Na NaNoWriMo eindelijk eens gewonnen te hebben vorig jaar, is het tijd voor een nieuwe uitdaging! En wel Script Frenzy. Ik heb lang zitten twijfelen wat voor script ik wilde gaan schrijven. Eerst had ik allerlei wilde ideeën voor een tv show, maar de kans dat ik daarin zal slagen, is erg klein. Dus werd het een adaptation, en ik hoefde niet lang na te denken welk boek ik daarvoor zou uitkiezen. Het vervolg van A Series of Unfortunate Events is coming! ;)
Alle boeken van de serie zijn inmiddels gelezen, en hoewel ik het niet geheel eens ben met de verfilming van de eerste 3 boeken, heb ik besloten om daar toch op verder te borduren. Ik ga proberen een script te schrijven voor boek 3 t/m 6. Het vervelende is echter dat ik deze boeken enkel in het Nederlands heb. Het wordt dus nog een hele opgave om alle Engelse namen op te zoeken. Maar ach, dat maakt de uitdaging misschien wel nog leuker.

Nog meer mensen die een poging gaan wagen? Mijntje? ^_^

...en ik mis je nog iedere dag.



Lieve Oscar, je hebt een heel speciaal plekje in mijn hart gekregen. Je was, bent, en zal altijd mijn beste maatje blijven.

Bedankt voor jullie commentjes! Het is inderdaad fijn om te weten dat ik niet de enige ben. (Niet dat ik het toejuich dat jullie het ook wel eens hebben, heur. ;))
Misschien moet ik maar mijn haar roze verven, ofzo. Dan kunnen mensen niet meer om mij heen. :P
En, zoals Holly al zei, ik ben aangenomen! 24 april kan ik beginnen. Woei! Eindelijk weer centjes verdienen.

Maar iets heel anders, gisteravond naar Schandmaul geweest! Ik heb vandaag begrepen dat dit nog een soort try-out was voor de tour van hun nieuwe album, maar ik vond het ontzettend geslaagd! Ze speelden een hoop nieuwe nummers, maar ook een paar oudjes. O.a. Denk an mich, Walpurgisnacht, Dein Anblick, Der Letzte Tanz, en natuurlijk Leb!
( Uiteraard heb ik ook foto's gemaakt )

Mijn dag kon niet meer stuk gister! ^_^
Volgende week alweer de EFF! *heeft zin*

*hugs all around*

Ta!

Ik ben nog steeds als de dood voor de tandarts, en juist mij overkomt weer vanalles. Al een paar dagen had ik af en toe wat kiespijn, maar dat waaide snel genoeg weer over. Maar sinds gister had ik zoveel pijn dat het niet meer te doen was. Gisteravond heb ik echt huilend op de bank gezeten. Vanochtend had ik een afspraak met het gastgezin van YoYo, en omdat het vanochtend wel mee viel met de pijn, ben ik toch maar gegaan. Maar ik was nog geen 10 minuten onderweg, of de verschrikkelijke pijn begon gelijk weer. Iedere keer maar Ibuprofen genomen, maar dat hielp niet langer dan 5 minuten. Vanuit Drachten bracht mijn moeder mij en Paljas naar Noordwolde met de auto, en op zich ging het toen wel goed. Met YoYo kennisgemaakt, en oh my Goodness! Het is een popje! Wel een echte pup nog, dus erg druk en nog wat bijterig, maar inderdaad ontzettend sociaal. Met Paljas ging het ook erg goed, al had die alleen maar aandacht voor de bak voer die daar in de keuken stond. En de terugweg was weer afschuwelijk. Wederom stroomden de tranen uit mijn ogen van de pijn. Mijn moeder zou me eigenlijk in Heerenveen afzetten bij de bus, maar besloot me maar gelijk naar huis te brengen. Inmiddels de tandarts ook gebeld, maar die bleken maar tot 12 uur open te zijn, dus daar kon ik niet meer geholpen worden. Daarna gelijk Richard gebeld of hij z.s.m. een afspraak wilde maken met de weekend tandarts. 10 minuten later belde hij al terug dat ik er gelijk terecht kon. Mijn moeder zette me daar af, en Richard was er inmiddels ook al heen gegaan. Het was gelukkig een erg fijne tandarts die een ontzettend leuk gevoel voor humor had. ^_^ Ze zijn in totaal 3 kwartier met me bezig geweest. Ik bleek een ontsteking in een zenuw te hebben. En die bleek veroorzaakt te zijn door een te diep gevuld gaatje. Lang leve mijn tandarts, zullen we maar zeggen. Ze hebben de vulling verwijderd, de zenuw verwijderd, en het gaatje opnieuw gevuld. Nu moet ik een week lang aan een antibiotica kuur. Ik mag geen Ibuprofen meer slikken, omdat ik er daar al teveel van heb geslikt. Gelukkig nog wel paracetamol.
Mijn mond is nog steeds verdoofd momenteel. Maar de pijn is wel weg, hooray!

Tot zover deel 3 van mijn spannende tandarts avonturen. Laten we hopen dat deel 4 nog lang op zich zal laten wachten.

*hugs all around*

Ta!

Het is me opgevallen dat ik nog weinig interessants in deze Livejournal heb kunnen vertellen. Dus dat wordt weer eens hoog tijd!

Ha, daar had ik jullie bijna! ;) Neen, dit wordt wederom een post gevuld met nutteloos gebrabbel. Ik begin ook te merken dat het nu allemaal echt huisje, boompje, beestje wordt hier. En ik zal je vertellen, ik vind het heerlijk! Geen perikelen meer over liefde en familie. Geen scheldposts meer over het werk. Het is nu even enkel rust hier, en ik geniet ervan! ^_^
Dus, om maar te beginnen. Mijn avond stond geheel in het teken van de welbekende talentenshows! Richard moest vandaag werken, en ging daarna naar Dance Vision. Een of ander trance feestje. Iets dat absoluut niets voor mij is, dus ik heb een allenig avondje gehad. En na de nodige rpg's bijgewerkt te hebben, ben ik maar wat nutteloos gaan zappen op televisie. Geen enkele boeiende film of progamma, en ik kwam uiteindelijk bij Idols terecht, dat net halverwege was. Het gaat hard achteruit. Er was één jongen die een nummer van Jim deed. Maar zijn stem leek al heel erg op die van Jim, dus het was gewoon een slechte kopie. Vervolgens begint de jury te blaten dat hij iets super origineels had neergezet. Ze vonden het nummer helemaal niets wanneer Jim het zong, maar nu vonden ze het wel aan te horen. Right. En de rest was naar mijn mening ook niet echt bijzonder.
Daarna over naar America's Next Top Model, omdat ik het maandags niet kan kijken. Heerlijk! Het hoogtepunt van mijn avond kan je wel zeggen.
En als laatste het oh zo originele Dancing Queen! Op zich vind ik het wel interessant om naar te kijken, maar naar mijn mening verloopt het een beetje oneerlijk. Tijdens de repetities werden er al een paar meisjes uitgestuurd omdat ze het niet goed oppakten. Jeetje, geef ze even de tijd. En bij de uitslag heb ik me helemaal dood geërgerd. Er was een meiske dat ietsje steviger was dan al die andere flinterdunne meiden. Zegt ie, "Je bent door, maar je moet wel aan je lichaam werken. Geen patat en mayonaise meer eten dus." Hoor je het meiske, "Maar dat doe ik sowieso al niet." Tsja, en toen was meneer het jurylid even uitgesproken. Ontzettend flauw om maar gelijk aan te nemen dat iets stevigere mensen zichzelf elke dag volproppen met snacks.

Zo. Dat is eruit.
Nu toch maar even iets interessants dan.
( ATWT spoilers! )

Nu ja, dat was eigenlijk enkel interessant voor de trouwe kijkers.
Iets anders dan: Over een weekje kan ik de uitslag verwachten van het bloedonderzoek. Erg spannend!

*hugs all around*

Ta!

Vanmiddag liepen Richard en ik door het bos met Paljas. We kwamen iemand tegen die Richard wel kende, maar ik nog niet. Zegt ze ineens: "En wie ben jij? De dochter van Richard?" Like, huh? O_o Ze was al behoorlijk op leeftijd, maar dan nog! Zoveel jonger ben ik nou ook weer niet.

Iets later kwamen we iemand tegen die met haar drie honden aan het wandelen was. Twee van hen renden alleen maar achter Paljas aan. En op het moment dat ze even stilstond, zaten beide honden bovenop haar. (If you know what I mean :P) Af en toe ook nog tegelijk! Sterker nog, niet eens enkel wanneer ze stilstond. Dan sprongen ze echt op haar. :P

Sommige honden zijn maar maffe beesten.

Het heeft geregend.

( Heel veel zelfs )

Oh, en Richard en ik zijn vandaag precies een half jaar bij elkaar! Woei! ^__^

*hugs all around*

Gisteravond toen mijn vriend en ik thuis kwamen, kwam er een kat op ons aflopen. Een prachtige, wel veel te dikke, doorweekte Noorse boskat. We konden hem nog net buiten de deur houden. Een paar minuten later zat hij buiten op de vensterbank. Na enige aandringen bij mijn vriend, heb ik hem binnengelaten. Hij ging op onze stoel liggen, en begon zich te wassen alsof hij hier helemaal thuishoorde. Hij had wel een riempje om, met daaraan zo'n kokertje. We hebben toen gekeken wat het adres was, en hij bleek 2 huizen verder te wonen. Een nogal aso familie met een heleboel huisdieren. Ik ben er heengegaan, maar alles was donker. (Het was dan inmiddels ook al 2 uur 's nachts.) Het was overduidelijk een kat die vrijwel nooit buiten kwam, maar mijn vriend wilde hem toch weer buiten zetten. Dus dat deed hij ook. Maar hij bleef op de vensterbank buiten zitten. En uiteindelijk heb ik mijn vriend toch over kunnen halen de kat 's nachts bij ons binnen te houden. Het was trouwens echt een popje. Hij kwam iedere keer weer aandacht zoeken bij ons. Vanochtend toen ik nog lag te slapen, heeft mijn vriend hem weer buiten gezet. Omdat we hem niet meer gezien hebben sinds, is het aan te nemen dat hij weer thuis is. Gelukkig maar. Al zit ik me nog steeds af te vragen hoe dat beestje buiten heeft kunnen komen, en hoe het kan dat de eigenaren hem niet gemist hebben. Al had ik 100 dieren, dan had ik nog wel geweten als er eentje mistte. Maar goed, ik ben allang blij dat de kat veilig binnen heeft gezeten afgelopen nacht.

Nu lopen we al een tijdje rond met het plan een hondje erbij te nemen. En wel eentje uit het asiel. Regelmatig kijk ik op een site met asieldieren in Nederland. Maar vanavond kreeg ik echt de tranen in mijn ogen. Honden die zomaar ergens achtergelaten werden, verwaarloosde honden, verminkte honden, honden die al maanden rondzworven. Ik kan er echt niet bij. Hoe kunnen mensen zoiets doen? Het liefst zou ik alle asiels leegkopen, om ze allemaal een kans te geven. Maar helaas, dat is verre van haalbaar. Ik ben ook wel blij dat we in ieder geval één hond een nieuw thuis kunnen geven. Maar ik blijf het echt verschrikkelijk vinden. Het lezen van die verhalen, en het zien van de foto's. Ik hoop echt dat ze allemaal in een heerlijk gezinnetje komen, om de voorgaande jaren toch wat goed te maken.

Zo, dat moest ik even kwijt. Bedankt voor het luisteren. :)

*hugs all around*

Vandaag nog 1 dagje werken, en dan gaan Richard en ik 3 dagen naar Antwerpen! Yay! ^__^

Uiteraard heb ik wel meer te vertellen dan alleen dit, maar dat moet volgende week maar even. Nu moet ik snel spulletjes inpakken en dan mijn werkkleding opzoeken.

*hugs all around!*

Ta!

Omdat Oscar er niet meer is, en er nu ook nog een kat vermist wordt, begon onze Ed zich een beetje alleen te voelen. Vandaar dat mijn ouders besloten er een hondje bij te nemen. Dus aanschouw hier het nieuwe lid van onze familie!
( Klikkerdeklik )

Hij is een prachtige Friese stabij, en zo'n 7 maandjes oud. En echt ontzettend lief. ^_^
Ik had overigens verwacht dat mijn verdriet om Oscar misschien wat minder zou worden als we een nieuw hondje zouden nemen, maar dat valt nog best tegen. Het mandje van Oscar, en al zijn speeltjes kwamen weer boven water, en die behoren nu ineens aan een ander hondje.

Over naar nog een leuk nieuwtje, voor ik weer spontaan begin te huilen. :P
Gister voor het eerst begonnen met D&D! Niels had aangeboden om een aantal mensen D&D te leren spelen, en gister was het dan eindelijk zover. Het was een ontzettend leuke dag. ^_^ Ik hoor overigens een praatgrage, komische, muzikale halfling te spelen, maar dat is nog verdomde moeilijk als je zelf totaal het tegenovergestelde bent. :P
Ah well, wellicht dat het de volgende keer wat beter gaat.

Verder nieuws: Nog steeds werkloos, heb te lang geslapen vandaag dus ben ongelooflijk moe, en ik heb nu wel weer genoeg van dat belachelijk warme weer.

*knuffelt haar lezers*
*knuffelt Niels*
*knuffelt Tiara*
*knuffelt Vera*

Ta!

Ziet u wel, alles komt altijd weer goed uiteindelijk. ^_^
Ik heb een aantal erg leuke dagen meegemaakt, en er staan er ook nog een paar in de planning!

Als eerste natuurlijk PotC 3! Dinsdag was ik naar Kampen afgereisd om ‘m ‘s nachts in de bios te zien met Niels en zijn zusje. En ik heb genoten! Wegens de geweldige bioscoop in Kampen, maar vooral natuurlijk van de film.
( Wegens spoilers )

Morgen weer naar de film, en daarna donderdag weer! Verders moet ik eigenlijk ook nog een keer met Carmen, nog een keer met mijn zusje, en ik geloof nog een keer in Emmen met Vera. :P However, eerst maar even zien of mijn bankrekening dat gaat redden. Vrije tijd genoeg vanzelfsprekend, maar het ontbreken van maandelijkse inkomsten weegt wat zwaarder.
Maar! Morgen (gezien de tijd eigenlijk vandaag al) heb ik een sollicitatiegesprek! Hopen jullie met me mee dat het goed gaat? ^_^

Gister ben ik met Renske naar Cavalia in Amsterdam geweest, en het was echt ongelooflijk mooi! Mijn mond viel af en toe spontaan open, zo indrukwekkend was het. De western act was mijn favoriet. Er zaten allerlei openingen rondom het podium, waaronder aan de voorkant links en rechts. Tijdens die act vlogen er heel snel paarden langs, waarbij de ruiters ongelooflijke stunts uithaalden in de korte tijd dat ze te zien waren op het podium. Echt wow! En ondertussen waren er twee dames die in de lucht aan elastieke touwen bezig waren met salto’s e.d. Hoewel dat ook prachtig was, vond ik dat af en toe ook een nadeel tijdens de hele show. Soms waren er zoveel truukjes en acts tegelijk bezig over het hele podium dat je niet meer wist waar je moest kijken, en daardoor zelfs een aantal dingen moest missen. Ook omdat er op het achtergrond doek vanalles gaande was.
Hetgeen dat me het meest bijgebleven is, was een soort waterval in het midden van het podium, waar bewegende beelden op geprojecteerd was. En dan ook echt prachtige beelden zoals een wit paard dat voorbij loopt. Dat was echt adembenemend mooi.
Foto’s maken tijdens de show was verboden, maar na afloop bleven er nog twee paarden rondhangen op het podium. Uiteraard kon ik het niet laten daar wel even een foto van te maken. ^_^
De heenreis was overigens wel dramatisch. Cavalia vond plaats op parkeerterrein P2 bij de Arena. Normaal gesproken zou dat waarschijnlijk niet erg moelijk te vinden zijn, ware het niet dat er rond dezelfde tijd gister een voetbalwedstrijd zou beginnen tussen Ajax en AZ. Ik had al zo’n vermoeden toen ik op station Leeuwarden al mensen de trein in zag stappen met Ajax sjaaltjes om. We hebben er uiteindelijk een half uur over gedaan om P2 te vinden wegens krioelende Ajax fans overal. Gelukkig had Ajax gewonnen, dus diezelfde Ajax fans waren in een goed humeur na afloop. :P
Als je trouwens in het Grote Amsterdam rondloopt, verwacht je uiteraard geen bekenden tegen te komen. Vooral niet als je in Friesland woont. Het was dan ook heel raar om mijn naam te horen, toen we langs de Pathé bioscoop liepen, op weg naar het station. Ik draaide me om, en zag iemand die ik dacht niet te kennen. Blijkt het Carmen te zijn! Echt zo ontzettend leuk! ^__^
( Klik! )

En om verder wat te noemen betreft de leuke dagen die nog komen gaan, vrijdag ga ik eindelijk weer eens naar een Skwuig meeting! Woei! Ik heb er echt zin in!

En als laatste moet ik nog even vermelden dat ik eindelijk een harpje heb! Ik zag een klein, schattig harpje te koop op Marktplaats voor een hele betaalbare prijs, dus die kon ik niet laten schieten. (a) Ze hebben ‘m zelfs nog helemaal naar Sneek gebracht.
Ik ben er ook nog achtergekomen dat er in Sneek harples gegeven wordt, dus dat is helemaal super!
( Shiney, eh? )

Well, tot zover maar weer!

*knufft Niels*
*knufft Carmen*
*knufft Renske*
*knufft al haar lezers*

Ta!

Ohja, dekbedovertrekken in je eentje opvouwen is een ramp! Nog even, en ik ga ze op zo’n hoge temperatuur wassen dat ze gaan krimpen. -_-

En daar was ik weer! Een Livejournal ga je toch wel heel erg missen na een tijdje. Dus ik kom jullie weer vervelen met de spannende dingen die in mijn dagelijkse leven gebeuren. *kuch*
Er is toch wel behoorlijk wat gebeurd in de tussentijd. En om met het allerleukste te beginnen, ik ben met Hugo naar de Lama's on Tour geweest! Ik hoef vast niet te vertellen dat het helemaal geweldig, super, fantastisch was! Momenteel houd ik de voorverkoop van de theatertour voor volgend jaar in de gaten. Zoals het nu lijkt, ga ik naar de show in Steenwijk, Drachten, en Leeuwarden. Als ik kaartjes kan scoren natuurlijk. ^_^ Ik hoor het wel wie er met me mee wil! *kijkt naar Hugo* :P

Jeetje, volgens mij was dat al het goede nieuws al... Slecht nieuws is dat ik over 2 weken weer werkloos ben. Ik heb al wel een paar keer gesolliciteerd nu, dus ik hoop vanaf juni weer werk te hebben. De bedoeling was dat ik voor minimaal een paar jaar bij London Mode zou werken, maar het is zo ontzettend rustig de laatste tijd dat er gewoon geen werk meer voor mij is. Ik kom nu al nauwelijks aan mijn uren toe. Ik vind het wel ontzettend jammer, want ik had het er toch wel erg naar mijn zin. Maar ik blijf nog wel een oproepkracht, dus dat is erg leuk. :)
En de meeste van jullie hadden het al gehoord, maar mijn Oscar is 16 april overleden. Een paar dagen daarna herinnerde ik mij overigens ineens dat ik in mijn laatste post op mijn vorige LJ nog had verteld hoe bang ik voor dit moment was. Dat ik het altijd vreselijk vond om weer naar huis te gaan als ik bij mijn ouders was. Dan moest ik afscheid nemen, en dat kon zomaar eens de laatste zijn. Well, dat moment is uiteindelijk toch gekomen. En het was toch vrij plotseling, omdat ik de dag ervoor nog had gehoord dat het alweer ietsje beter met hem ging. Voor degene die het nog niet wist, hij was al een paar dagen erg ziek. Nadat ik het nieuws hoorde dat hij het niet had gered, heb ik twee dagen lang gehuild. De derde dag vertelde een collega dat dat zelfs nog te zien was op mijn gezicht. Niet echt fijn als je weer op je werk staat.
Ugh, ik mis hem zo verschrikkelijk...

Maar! Ter afsluiting ga ik deze post nog even volspammen met foto's van mijn poppedopje. ^_^ Zodat hij niet vergeten zal worden... :)
( *poof* )

Well, tot zover mijn tweede eerste post.
*hugs all around!*

Ta!